Η “ΠΡΑΣΙΝΗ ΜΠΙΖΝΑ” ΜΕ ΤΟΝ ΗΛΕΚΤΡΟΦΩΤΙΣΜΟ ΣΤΟΥΣ ΔΗΜΟΥΣ. Η ΜΙΖΑ ΤΟΥ 17% ΚΑΙ ΟΙ ΚΟΝΟΜΕΣ ΤΟΥ 1,6 ΔΙΣ €

Ιαν 6, 2022 | Γενικά τοπικής αυτοδιοίκησης

Το Colpo Grosso στους δήμους με τον ηλεκτροφωτισμό στους δρόμους! Η “πράσινη” μετάβαση, τα Led, και οι κονόμες του 1,6 δις με το τσουβάλι! Η μίζα του 17%.

Εάν παραξενεύεστε γιατί πολλοί δήμοι αλλάζουν τις λάμπες στους δρόμους δεν έχετε παρά να διαβάσετε το ρεπορτάζ και να δείτε τα δεκάδες εκατομμύρια που κρύβονται από πίσω! 

Η μεγαλύτερη «δουλειά» της τελευταίας περιόδου σε όλο τον κόσμο και φυσικά και στην Ελλάδα είναι αυτή της πράσινης μετάβασης.

Από τα κόστη στη ΔΕΗ και τα πράσινα τέλη, έως τα δάση ανεμογεννητριών, οι τζίροι είναι τρομακτικοί. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια είναι και η μείωση της κατανάλωσης ρεύματος από το δημόσιο φωτισμό.

Οι μελέτες λένε πως οι νέοι λαμπτήρες καταναλώνουν 60% λιγότερη ενέργεια. Αυτό σημαίνει πως το κόστος του έργου θα αποσβεστεί από τους χαμηλότερους λογαριασμούς ρεύματος που πληρώνουν οι δήμοι και οι περιφέρειες. Και φαίνεται και είναι λογικό το να υπάρξει αντικατάσταση των λαμπτήρων σε κάθε πόλη και χωριό της χώρας.

Τη στιγμή αυτή το έργο πανελλαδικά κινείται σε άθροισμα κόστους 700 εκατομμυρίων και αναμένεται να φτάσει τα 1.6 δις, ενώ κάποιοι θεωρούν ότι στο τέλος θα ξεπεράσει τα 3δις ευρώ.

Η δουλειά γίνεται ως εξής: Οι μεγάλες οδικές αρτηρίες ανήκουν στη δικαιοδοσία των περιφερειών, τα υπόλοιπα ανήκουν στους Δήμους. Ένας Δήμος μπορεί να κάνει αυτό το έργο με τέσσερις τρόπους.

Ο πρώτος να διαθέτει κεφάλαια και προσωπικό και να το αναλάβει μόνος του με προμήθειες.

Ο δεύτερος να πάρει δάνειο από το «παρακαταθηκών και δανείων» με πολύ χαμηλό επιτόκιο, ή μέσω ΕΣΠΑ και να το αναθέσει σε εταιρεία.

Ο τρίτος «να μην πληρώσει τίποτα», να αναλάβει όλο το κόστος αντικατάστασης μια εταιρεία και μέσα από το συμβόλαιο συντήρησης, για μερικές δεκαετίες, η εταιρεία να πληρώνεται ένα ποσοστό από την οικονομία που γίνεται στο δημοτικό ρεύμα. Στην πραγματικότητα ο τρίτος τρόπος συνιστά έμπρακτη μορφή ιδιωτικοποίησης των Δήμων και είναι για μικρότερα έργα, το αντίστοιχο των ΣΔΙΤ (Σύμπραξη Ιδιωτικού-Δημόσιου τομέα) που είναι

ο τέταρτος τρόπος και η επίσημη μορφή ιδιωτικοποίησης για έργα που ξεπερνούν τα πέντε εκατομμύρια ευρώ.

Γίνεται άμεσα φανερό πως ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες του δεύτερου και πολύ περισσότερο του τρίτου τρόπου που μπορεί επιπλέον, να δώσει την ευκαιρία σε δημοτικές αρχές να ισχυριστούν και ότι έκαναν ένα έργο «τσάμπα».

Γι’ αυτό άλλωστε και ο τρίτος τρόπος, η ιδιωτικοποίηση που σε μικρούς δήμους ονομάζεται ΣΕΑ (Σύμβαση Ενεργειακής Αναβάθμισης) έχει γίνει ο κανόνας για τους περισσότερους δήμους και περιφέρειες.

Σε κάθε περίπτωση χρειάζεται διαγωνισμός. Υπάρχουν λοιπόν «μελετητικές εταιρείες» οι οποίες αναλαμβάνουν να κανονίσουν τους όρους του διαγωνισμού και τη διαδικασία εκτέλεσης του έργου. Και το κάνουν αυθαίρετα. Μπορούν, μαζί με τον Δήμο, να βάλουν όποιο παλαβό όρο θέλουν έτσι ώστε μόνο η «μιλημένη» εταιρεία και οι «λαγοί» της να μπορούν να συμμετέχουν στον διαγωνισμό.

Για παράδειγμα μπορεί να απαιτεί η ανάδοχος εταιρεία να παίρνει ένα τέτοιο έργο αδιάλειπτα κάθε χρόνο ή, όπως έγινε στον Δήμο Μυκόνου, να ορίζεται ημερομηνία κατάθεσης των προσφορών, για έργο 2.57 εκατομμυρίων, η παραμονή των Χριστουγέννων.

Αλλά και για τις υπόλοιπες προδιαγραφές τα πάντα είναι ρευστά. Μπορεί να πληρούν ή όχι τις προδιαγραφές της ΕΕ (που αν δεν τις πληρούν, σε λίγα χρόνια το έργο θα πρέπει να ξαναγίνει με νέους λαμπτήρες), να απαιτεί τη μία ή την άλλη διάρκεια ζωής και τα οποιαδήποτε τεχνικά χαρακτηριστικά κρίνει η μελετητική ιδιωτική εταιρεία. Έτσι, λάμπες που κοστίζουν 200€ η μία κοστολογούνται 700€, όπως είδαμε στην περίπτωση της προσφυγής του Δήμου Σοφάδων που η νέα δημοτική αρχή κατήγγειλε τη σύμβαση που είχε υπογράψει η παλαιά δημοτική αρχή. Και όλα παραμένουν νόμιμα.

Με νόμιμο λοιπόν τρόπο, εκτός από τους όρους του διαγωνισμού στο τεχνικό κομμάτι, υπολογίζεται και η αποπληρωμή της εταιρείας όταν πρόκειται για ΣΕΑ. Πρέπει να υπολογιστεί το πόσα χρήματα θα «γλιτώσει» ο δήμος και ένα μέρος τους, να πάνε στην εταιρεία έτσι ώστε σε δώδεκα ας πούμε χρόνια να έχει αποπληρωθεί το κόστος του («τσάμπα» όπως το παρουσιάζουν) έργου που με όλες τις παραπάνω αυθαιρεσίες υπολογίστηκε. Και εκεί θα μπουν οι επόμενες αλχημείες ώστε το πιθανολογούμενο «όφελος» για τον Δήμο να πολλαπλασιαστεί τεχνητά και μαζί του να πολλαπλασιαστεί το κέρδος της εταιρείας.

Και στο τέλος η αντικατάσταση των ενεργοβόρων λαμπτήρων καταλήγει ζημιογόνα για τον Δήμο!

Μέχρι στιγμής από τους 332 δήμους και τις 13 περιφέρειες, 30 τουλάχιστον έχουν ολοκληρώσει τους διαγωνισμούς, οι περισσότερες με ΣΕΑ. Η περιφέρεια Αττικής έδωσε 35 εκατομμύρια με τη μέθοδο του δανεισμού, ενώ ο Δήμος Πειραιά 15 εκατομμύρια με ΣΕΑ που για 12 χρόνια θα πληρώνει την κοινοπραξία ΟΤΕ-Globiled.

Πριν φτάσουμε στην εκταμίευση της μίζας, που σύμφωνα με φήμες είναι στο 17% του ποσού και έχει ως διακινητή το μελετητικό γραφείο, έχει προηγηθεί η πολυδαίδαλη φύση της γραφειοκρατίας, τα σκοπούμενα κενά και τα παραθυράκια γενικά των νόμων αλλά και στοχευμένες νομοθεσίες, όπως αυτή που μεταφέρει τα έργα του Δήμου στην οικονομική επιτροπή του Δήμου που εξαρχής φτιάχτηκαν για να διευκολύνουν την ομαλή κυκλοφορία του «λαδιού»!

Το ρεπορτάζ συνεχίζεται

Άρης Σπίνος

 

 

 

 

Pin It on Pinterest

Share This